Ο γάτος μου ήταν μεγάλος αλητάμπουρας. Τον είχα βρει μισοπεθαμένο και τυφλό ακόμα ανάμεσα σε κάτι καρέκλες, σε μια αποθήκη της παραλίας Αλίμου. Τον είχα ακούσει να νιαουρίζει, τον έψαξα και τον βρήκα. Μετά απ’ αυτό σταμάτησε να νιαουρίζει γιατί τον εγκατέλειψαν οι δυνάμεις του. Απόρησα πως άντεξε και τόσο, ήταν μόλις μερικών ημερών. Όταν τον έφερα σπίτι προσπάθησα να τον ταΐσω με ένα μπιμπερό αλλά, επειδή το στόμα του ήταν πολύ μικρό, δεν χωρούσε η πιπίλα μέσα και δεν μπορούσε να φάει. Αναγκάστηκα να βρω άλλη λύση: έριχνα το γάλο από το μπιμπερό στο χέρι μου [ανάμεσα στον αντίχειρα και το δείκτη] και αυτός το έγλειφε από κει. Οι μέρες περνούσαν και ο γατούλης μου μεγάλωνε και δυνάμωνε.



Τότε μέναμε σε παλιά μονοκατοικία δίπλα στον Κηφισό, με ξύλινα πατώματα και πολύ ψηλά ταβάνια. Κατά τη διάρκεια της νύχτας ο γάτος διασκέδαζε κυνηγώντας κατσαρίδες και το πρωί βρίσκαμε πέντε - έξι από δαύτες σκορπισμένες στα πατώματα. Θα μπορούσε να πιάνει πολλές περισσότερες αλλά επειδή του άρεσε το κυνήγι και όχι ο θάνατος μπορούσε να παίζει για ώρες μόνο με μια κατσαρίδα.

Εκτός από τις ικανότητες που είχε, δεν μπορούσε να μην πάρει και από την τρέλα του ιδιοκτήτη - φίλου του, δηλαδή εμένα. Παίζαμε ξύλο με τις ώρες. Του μάθαινα τα πιο βρώμικα κόλπα και ως αντίτιμο κυκλοφορούσα πάντα με τα χέρια γεμάτα γρατσουνιές μέχρι τους αγκώνες. Όταν έλειπα ο γάτος, για εξάσκηση, έστηνε καρτέρια στη μάνα μου που γύριζε από τα ψώνια: περίμενε με υπομονή κρυμμένος πίσω από κάποιον θάμνο και μόλις περνούσε η μάνα μου της την έπεφτε άσχημα. Νιαούριζε και την έπεφτε πάνω στις σακούλες του σούπερ μάρκετ, και ό,τι γλίτωσε γλίτωσε. Μετά βέβαια τον έπιανε η μάνα μου και τους τις έβρεχε για τα καλά αλλά εκείνος δεν πτοούταν γιατί ήξερε πως αυτό ήταν το δικό του αντίτιμο.

Μια μέρα μάλιστα, και αφού ο γάτος έκλεισε πάνω από έξι μήνες ζωής, έγινα μάρτυρας του εξής αξιομνημόνευτου περιστατικού. Καθόμουν στην αυλή ένα απόγευμα διαβάζοντας ένα περιοδικό και πίνοντας καφέ ενώ ο γάτος έπαιζε κάπου δίπλα. Ξαφνικά τον είδα σε στάση επιφυλακής να ετοιμάζεται για επίθεση ενώ στο πεζοδρόμιο -δίπλα στην αυλή μας- περνούσε μια κυρία με ένα κανίς σκυλάκι. Και ναι. Το γατάκι μου την έπεσε στο κανίς. Η γούνα του έγινε διπλάσια, έβγαζε κάτι ακαταλαβίστικες κραυγές και έκανε τακτικές επιθέσεις γρατσουνίσματος στο σκυλάκι. Η κυρία τα παιξε, μάζεψε το κανίς στην αγκαλιά της και άρχισε να φωνάζει. Βγήκα έξω και μάζεψα το γατάκι μου απολογούμενος για την ανάρμοστη συμπεριφορά του ζωντανού.

«Τέτοια ζώα πρέπει να τα κρατάτε κλειδωμένα σπίτι σας» μου είπε γουρλώνοντας τα μαύρα ματάκια της.
«Θα το έχω υπόψη» απάντησα.



Μετά από λίγο καιρό ο γάτος βρήκε και γκόμενα. Το καλύτερο είναι πως την έφερνε και σπίτι μας. Μια φορά τους βρήκα και τους δύο πάνω στο κρεβάτι μου, πολύ ρομαντικό. Πολύ ξύλο έπεσε. Άσε που γέμισε και όλο το Μοσχάτο με άσχημα μαύρα γατάκια.

Ούτε με 15 σιαμέζες δεν τον αντάλλαζα αυτόν τον γάτο. Να τα βράσω τα πετ σοπς.

Αυτές τις γιορτές υιοθετήστε ένα αδέσποτο. Σας χρειάζεται.