Όσο μεγαλώνω αρχίζω να αντιλαμβάνομαι τη δικαιοσύνη ως τη σύμβαση που είναι. Όχι δηλαδή με την έννοια του απόλυτου δικαίου αλλά σαν ισορροπία. Όταν προσπαθείς να πάρεις μια θέση σε κάποια διαμάχη, δηλαδή, προτιμάς εκείνη που θα έχει το καλύτερο αποτέλεσμα και όχι αυτή που θεωρείς πραγματικά δίκαιη. Όταν ήμουν μικρός μου έλεγαν μια ιστορία για κάποιον άνεργο και τεμπέλη που δεν μπορούσε να δέσει ούτε τα κορδόνια του. Ο θεός του έδωσε μια γυναίκα υπομονετική, δουλευταρού και χρυσοχέρα. Πόσο άδικο μου είχε φανεί τότε...
| Permalink |
At 14/1/07 14:14, 
Ντεφι
At 15/1/07 01:40, giftaki
Ποιός σε πείραξε, αγοράκι, να του στείλω ένα τραινάκι με εκρηκτικά να τον ρημάξω; Εντάξει, αν δε θες εκρηκτικά δεν θα επιμείνω. Μια ρουκετίτσα ίσως; Από αυτές που δε σκάνε, ξέρεις τώρα...
Δεν ξέρω κατά πόσο βγάζεις παράπονο ή εκφράζεις ευσεβείς πόθους. Το καλύτερο για μένα είναι να αποφεύγεις τους καβγάδες. :)
At 16/1/07 12:57, atg
Ποια δικαιοσυνη;;; Οι νομοι, αν υποθεσουμε οτι αυτους υπηρετει η δικαιοσυνη, ειναι κομμενοι και ραμμενοι στα μετρα λιγων, συγκεκριμενων ανθρωπων... Αρα και η δικαιοσυνη που βιωνουμε καθημερινα (η θεσμοθετημενη τουλαχιστον απο το Κρατος) ειναι μια δικαιοσυνη για τους λιγους. Οσο για το ποιου ελεγχει τους νομοθετες, που καθοριζουν το δικαιο και το αδικο αστα να πανε καλυτερα. Γι αυτο εγω πιστευω σε μια αλλη δικαιοσυνη, διαφορετικη, για την οποια ομως δεν υπαρχει λογος να μιλησουμε τωρα... Ασε που ξερω πως θα διαφωνησουμε επι τουτου...
Έλα μωρέ μην απογοητεύεσαι τόσο. Δεν ξέρω για΄τι το λες και τι έχεις δει, αλλά προσωπικά ό,τι κατάφερα μέχρι τώρα και όπου έχω αναδειχθεί γίνεται επειδή ακριβώς μένω ο ίδιος, πολυλογάς που ειλικρινείς κριτικάρει και τα χώνει σε όλους το ίδιο εύκολα (και στον εαυτό μου δημοσίως αν χρειαστεί). Τα χώνω σε δημάρχους, σε αντιδημάρχους, σε φίλους, αναδέχομαι τα λάθη μου και όλοι με κρίνουν ως δίκαιο και ειλικρινή. Δε χρειάζεται περισσότερα.
Αν θες τη θεσμική δικαιοσύνη. Άσε ο Γιοτάκης θα μας συμβουλεύσει καλύτερα.