Ως γνωστόν κάθε Χριστούγεννα δουλεύω, μην ρωτάτε τι και πως, απλώς δουλεύω. Αντίθετα ποτέ δεν δουλεύω Πρωτοχρονιά. Πριν από αρκετά χρόνια έτυχε την εορτινή εκείνη μέρα να έχω τη γιαγιά μου στον Ευαγγελισμό αλλά και να δουλεύω. Είχε ένα πρόβλημα που -αν και ευτυχώς ξεπεράστηκε- τότε είχε χαρακτηριστεί σοβαρό. Θυμάμαι πως είχα βάρδια μετά τις 3 το πρωί και έπρεπε κατά τη διάρκεια της νύχτας να πάω στο γραφείο μετά την αλλαγή του χρόνου. Αποφάσισα λοιπόν, αντί να τρέχω στα κέντρα, να περάσω τη γιορτή στο νοσοκομείο. Με είχε φέρει ένας φίλος με το αυτοκίνητό του και με είχε αφήσει στη Β. Σοφίας, μπήκα στο νοσοκομείο, ανέβηκα πάνω και βρήκα τη γιαγιά μου. Δε με περίμενε [κανέναν μας δε περίμενε γενικά] και χάρηκε πάρα πολύ. Πριν έρθω είχα πιει μερικά ποτηράκια και, μαζί με άλλα δώρα, είχα φέρει και μια σαμπάνια. Τι βλάκας, έφερα σαμπάνια σε θάλαμο με ασθενείς του παγκρέατος. Τέλος πάντων, ήπια εγώ, κέρασα τους υπόλοιπους φρούτα και διάφορα άλλα καλούδια και όλοι χαρήκαμε τα μάλα. Είχε φτάσει η ώρα για να πάω στη δουλειά.
Κατέβηκα από το νοσοκομείο, βγήκα στη Β. Σοφίας και έψαχνα για ταξί. Αν έχετε το θεό σας, προσπαθούσα να βρω ταξί στη Βασιλίσσης Σοφίας δύο ώρες μετά την αλλαγή του χρόνου. Έχοντας λοιπόν πειστεί πως θα πρέπει να πάω με τα πόδια άρχισα να κατηφορίζω προς το Σύνταγμα.
Και τότε το βλέπω. Εκείνη που ήξερα έβγαινε από ένα στενό με ένα όμορφο πακέτο στα χέρια. Έμενε στο Κολωνάκι, την είχα γνωρίσει σε ένα πάρτι αλλά δεν έκατσε η δουλειά, ούτε στο τηλέφωνο δε μου έβγαινε. Και ήταν εκεί, ντυμένα στα όμορφα γιορτινά της ρούχα και πήγαινε σε κάποιο πάρτι. Εγώ ήμουν σαν λέτσος, κουρασμένος, με καθημερινά ρούχα, πιωμένος και με ένα ανοιχτό μπουκάλι σαμπάνια στο χέρι [ναι, το έκανα και αυτό]. Δεν πρέπει να έχω ντραπεί περισσότερο στη ζωή μου. Κοιταχτήκαμε, χαμογέλασε και έφυγε. Σε καμιά δεξίωση με τσοκολατάκια θα πήγε μάλλον.
| Permalink |
At 17/12/06 12:39, 
At 17/12/06 19:25, 
atg
de sumfwnw...
ta xristougenna de ftaine se tipota...
emeis ta stolizoume me lathos eikones...
de metraei i endumasia de metrane ta piata sto trapezi ...
an to deis wma einai apla meres opws oi upoloipes..emeis tous exoume allaksei ta fwta...
isws o ekbiasmos tis xaras na einai pou mas enoxlei alla oxi oi sugkekrimenes meres...de me peirazei na dw kapoion ntumeno wraia na pigainei kapou kai egw na eimai me tzin abafi...me peirazei omws na me anagkazoun na ntuthw omorfa kai na paw kapou me ta tsokolatakia pou les pena..isws antistoixa na eniwthe kai keini ;)
Δε συμφωνώ με Attalanti! Γιατι, μια χαρά όμορφος και χαρούμενος ήσουν. Πρωτοχρονιά με κάποιον άνθρωπο που αγαπούσες, και στον οποίο έδωσες μεγάλη χαρά. Μαζί με τη γιαγιά σου έδωσες μεγάλη χαρά και σε άλλους ανθρώπους που δεν ήξερες. Καλά, έπρεπε και να δουλέψεις, αλλά δεν πειράζει.
Η συγκεκριμένη δεν νομίζω να επηρεάστηκε από τα ρούχα, και κοστούμι να φορούσες μάλλον ίδια συμπεριφορά θα είχε. Τώρα αν το κοστούμι της προκαλούσε διαφορετική συμπεριφορά, καλύτερα που ήσουν λέτσος!
Καλές γιορτές!
At 18/12/06 11:08, atg
At 18/12/06 21:40, Πληρωμένη πένα
μαραμένα σύκα: για αυτό τις γιορτές έχουμε αυξημένο ποσοστό αυτοκτονιών
Attalanti: είναι όντως ωραίος ο δρόμος. Αν και προτιμώ τα στενά.
atg: ναι, οι γιορτές θα έπρεπε να είναι κάτι παραπάνω από κατανάλωση και επίδειξη δήθεν ευτυχίας. Έχει πολύ πλάκα να τους κοιτάζεις να περπατάνε στο δρόμο, ντημένοι κιριλέ, με πολύχρωμες σακούλες, να μιλάνε δυνατά στο κινητό και να διατυμπανίζουν το πόσο χαρούμενοι είναι ενώ εσύ να γνωρίζεις πως αυτοί είναι οι περισσότερο δυστυχισμένοι. Δεν θέλω να φανώ κάπως αλλά τους γνωρίζω καλύτερα απ' ότι οι ίδιοι τους εαυτούς τους
mafalda: Καλή μου, είναι κανόνας μου να μην στερώ απο ανθρώπους αυτό που δεν μπορώ να έχω. Αφού δεν χαιρομαι τις γιορτές δε σημαίνει ότι και οι άλλοι πρέπει να είναι το ίδιο. Δεν κλαίγομαι, καλά περνάω στις γιορτές, ξεκουράζομαι, τρώω παραπάνω, πίνω κ.τ.λ. Απλώς δεν μπορώ ότι με καταλαμβάνει αυτό το πνεύμα, απλώς ενίοτε περνάω καλά.
kerasia: δεν εννοούσα κάτι τόσο ειδυλλιακό... :) Τι φαντάστηκες άραγε...
chris: είσαι σωστός. Δεν έχω να προσθέσω κάτι.
At 19/12/06 10:05, Lupa
Μικρό μυστικό: Κάθε γυναίκα θέλει να αισθάνεται παντού και πάντα μοναδικη. Και την Monica Bellucci (total respect)να συναντήσεις στο δρόμο (λέμε τώρα) μη διστάσεις να της πείς μια κουβέντα για "το πόσο όμορφη τη βρίσκεις σήμερα". Θα αισθανθεί σαν να της το λένε για πρώτη φορά. Αυτά... (Μετά μην την πάρεις από πίσω με "τι θα κάνεις το βράδυ μωρό μου?" και τέτοια. Σε όλα υπάρχει και κάποιο μέτρο. Ειδικά για τη Monica)
Δεν κάνω κέφι ούτε χριστούγεννα ούτε γιορτές.Ειδικά τα χριστούγεννα κάνουν τους ανθρώπους που είναι μόνοι να ζούν πιο έντονα την μιζέρια της μοναξιάς για κάποιο απροσδιόριστο λόγο.
Ολοι κανονίζουν παρτυ,δώρα,επισκέψεις,δείπνα και κάθε λογής κοινωνικό αχταρμα(άσχετα αν μετά το μετανοιώνουν),σκεψουν τον άμοιρο που δεν έχει που να πάει και τι να κάνει αυτές τις ηλίθιες μέρες που όλοι πλημυρίζουν απο τάχα μου αγάπη και κοινωνικότητα.