Τίποτα ανθρώπινο δε μου είναι ξένο, έλεγε ο φίλος ο Ρεμπεσκές, όσοι τον θυμάστε. Σκέφτομαι αυτή την κουβέντα όποτε βλέπω τα κανάλια να καλύπτουν θέματα ανθρώπινου ενδιαφέροντος (ανθρώπινης μιζέριας κατ’ άλλους). Ένα λίγο πιο ακονισμένο μάτι μπορεί να διακρίνει αμέσως την υπεροψία, με την οποία οι τηλεοπτικοί μας συνάδελφοι συμπάσχουν στους συν-ανθρώπους τους.

Νομίζω πως για να καλύψεις ένα τέτοιο θέμα πρέπει να «κατέβεις» στα σκοτάδια αυτών των ψυχών. Προβληματίζομαι, βοηθάνε πραγματικά αυτά τα θέματα στην ενημέρωση ή καλύπτουν την ανάγκη του κοινού για αίσθημα ανωτερότητας και «φιλανθρωπίας»; Τι γίνονται όλα αυτά τα ανθρώπινα δράματα όταν κλείνει ο προβολέας της κάμερας;

Φοβάμαι πως οι περισσότεροι από τους τηλεοπτικούς συναδέλφους είναι περισσότερο υπερόπτες από τους τηλεθεατές τους. Οι ατάλαντες γκριμάτσες συμπόνιας τους με αηδιάζουν. Φοβάμαι ακόμα περισσότερο τους σκοπούς που -άθελά τους- μπορεί να εξυπηρετούν οι ατάλαντοι και βαρετοί τηλεοπτικοί ρεπόρτερ με τέτοιου είδους θέματα.

«Αγαπώ τους ανθρώπους, τίποτα ανθρώπινο δε μου είναι ξένο» έλεγε ο φίλος μου ο Ρεμπεσκές. Το σκέφτομαι κάθε φορά που αντιμετωπίζω τέτοια θέματα. Αν είναι να κάνω το λάθος, ας το σκεφτώ πρώτα τουλάχιστον.