Μα και το συμπέρασμα που βγάζεις, τελικά, είναι θέμα προσωπικής ηθικής. Για την ηθική κάποιου άλλου, ο σωστότερος δρόμος θα ήταν αυτός που εξασφαλίζει την επιβίωση, την απόλαυση, την επίτευξη του στόχου. Αν είχαμε όλοι την ίδια ηθική, ο κόσμος μπορεί να ήταν καλύτερος, αλλά, σίγουρα, περισσότερο βαρετός.

Είναι, μάλλον, η μοίρα μιας σωστής απόφασης: να πρέπει να περάσεις από 40 κύματα για να πιάσεις «στεριά». Αυτό είναι και το στοίχημα, όμως, φίλε μου. Τα δύσκολα, γιατί τα εύκολα τα βαριέσαι, τα βαριόμαστε.
Είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε επιλογές. Προσωπικές επιλογές ανάμεσα στα διφορούμενα και μπερδεμένα, επιλογές που δεν στηρίζονται σε στερεότυπα, θεωρίες και ιδεολογίες. Επιλογές που βασανίζουν εμάς, επιλογές που αν δεν κάνουμε, χανόμαστε. Ποια είναι τα κριτήρια; H περιέργεια και η ευαισθησία, λέω εγώ.
Τελικά, καθένας από μας δεν έχει άλλη επιλογή από το να κάνει επιλογές.
Aκούγεται εύκολη πρόταση, αλλά είναι το δυσκολότερο πράγμα του κόσμου.
Υ.Γ: καιρό έχεις να περάσεις από τις «χαμηλές πτήσεις» και οι απουσίες που πήρες είναι αδικαιολόγητες. Αύριο με τον κηδεμόνα σου…

Η ηθική είναι θέμα προσωπικό. Συχνά για μία επιβεβλημένη κοινωνική, για μία κομφορμιστική ηθική που μας κλειδώνει στις αλυσίδες της φυλάκισης της νοοτροπίας μας κατηγορούμε κάθε διαφορετική ηθική όψη. Η κοινωνία μας πάσχει από τις συνέπειες της λελογισμένης επιστημονικά χριστιανικής ηθικής. Κι όμως φαίνεται ότι είναι αναγκαία μία μεταθρησκευτική ηθκή που να στηρίζεται στο δημοκρατικό σεβασμό.

Παραφράζοντας ένα παλιό ρητό του τοίχου: Κάποτε θα χρειαστείς να κάνεις πράγματα αντίθετα με την ιδεολογία σου. Εναπόκειται σε σένα αν θα διαλέξεις το ζωντανό τομάρι σου ή το άδειο κουφάρι σου.
Η εμπιρεία μου λέει ότι όσοι διάλεξαν το ζωντανό τομάρι τους, στο τέλος δικαιώθηκαν. Πιθανόν γιατί στις δυσκολίες είχαν σαν οδηγό την ιδεολογία.

Άκρως προσωπική και υποκειμενική υπόθεση.

σωστος δρομος ειναι αυτος,που σε οδηγει στο στοχο σου.Συνηθως το προβλημα ειναι να βρεις το στοχο.Καλη σου μερα.

crossroads......

gia kopiase..prosklisi