Έχοντας χάσει την κάθε ελπίδα πως μπορεί να ορίσει τη μοίρα της, αυτή ή οποιοσδήποτε άλλος, σκέφτεται πως δεν υπάρχει νόημα να προσπαθήσει για κάτι καλύτερο αφού το μοιραίο θα έρθει έτσι και αλλιώς με τη μορφή ενός τραγικού συμβάντος, μιας προδοσίας ή κάτι άλλο. Η χειρότερη διαπίστωση όμως έχει να κάνει με το πως όσο και να χτυπάει τον τοίχο της ανθρώπινης αδιαφορίας πάντα θα καταφέρνει να ματώσει τις γροθιές της και τίποτα περισσότερο. Το ενδεχόμενο να εγκαταλείψει, βάφοντας το κορμί της με λιπ γκλος είναι πλέον πολύ ορατό. Σκέφτεται πως δεν είναι και πολύ δύσκολο, εξάλλου οι περισσότεροι το έκαναν: αρκεί να καταφέρει να καταπιεί την πέτρα που έκατσε από καιρό στο λαιμό της, την πονάει τις νύχτες και της φέρνει κλάματα.