Sunday, March 25, 2007
Δραξ
Ανέκαθεν δεν τα πήγαινα καλά με το θέατρο. Μου αρέσει περισσότερο ο κινηματογράφος. Αντίστοιχα, προτιμώ τη φωτογραφία από τους πίνακες ζωγραφικής. Παράλληλα όμως, τρέφω απεριόριστο σεβασμό για όλες τις τέχνες απλώς δεν μπορώ να τις προσεγγίζω όλες συναισθηματικά. Αυτή η προσπάθεια κατανόησης μου έδωσε και το σημαντικότερο μάθημα τέχνης. Είναι ωραία όλα τα είδη θεάτρου αλλά η πηγή είναι το αρχαιοελληνικό δράμα. Δεν είναι η καινοτομία της εποχής εκείνης ούτε οι τεχνικές, ούτε η ερμηνεία. Είναι είναι βαθύ φιλοσοφικό μάθημα: Ο άνθρωπος, το έρμαιο στα χέρια της μοίρας και της αδυναμίας του μόνο με ένα πράγμα μπορεί να σωθεί, με τη δράση. Είναι αυτό που όταν τα μάτια σου παύουν να παρατηρούν τη ματαιότητα και την αδυναμία και το σώμα υπακούει. Τότε χτυπάς με γροθιές τον τοίχο μέχρι να τον τρυπήσεις. Ή βλέπεις το φως ή πεθαίνεις από την αιμορραγία, δεν υπάρχει ενδιάμεση λύση.
(δεν έγραφα τόσο καιρό λόγω έλλειψης καιρού αλλά ο Καιρός εμφανίστηκε και μου υπενθύμισε τις υποχρεώσεις μου)
άμα θες καιρό να δεις την πρόβλεψη της ΕΜΥ! Αμα έχεις έλλειψη χρόνου, θα σου πω ότι ο χρόνος δεν σταματάει ποτέ να κυλάει. Kάνουμε όλοι, συνέχεια, το ίδιο λάθος. Πιστεύουμε πως αν βάλουμε τον χρόνο στο fast forward, αν όλα γίνουν πιο γρήγορα, θα προλάβουμε. Συμβαίνει το αντίθετο. Όσο πιο γρήγορα τρέχεις, τόσο πιο λίγος χρόνος σού μένει. Kατά ένα περίεργο τρόπο, ο χρόνος είναι διάνυσμα. Δεν πρέπει να βιαστείς να το διανύσεις.
Και δεν πρέπει και να χάνεσαι...
Τιιιιν
Αυτό ήταν ταβανόπροκα!